แฟนฟิคแปลวันนี้ขอเสนอ 味見 ของคุณ基中(โมโตนากะซัง เลิฟๆ~ >_<)ผู้สร้างสรรค์เว็บFervent Idiotสุดยอดแฟนไซต์คันนะมิโกะที่อุดมไปด้วยแฟนอาร์ต แฟนฟิคและลิ้งค์เกี่ยวกับคันนะมิโกะ

ขอขอบคุณ 基中様 ที่สร้างสรรค์แฟนฟิคนี้ขึ้นมา และอนุญาตให้ข้าพเจ้าแปลแฟนฟิคเรื่องนี้ได้ เนี๊ยว >w<ฟิคนี้เป็นฟิคสั้นที่ต่อจาก 未来の姫千歌ＳＳ～社会人編～

------KnM FanFic------

- 味見 - あじみ - Taste -

-Author: 基中様(Fervent Idiot)-

-Thai Translation: Est-

ไม่ใช่เพราะแสงยามอรุณรุ่งที่ปลุกให้ตื่น แต่เป็นเพราะกลิ่นหอมหวานอ่อนๆที่ลอยมา

"อือ...."

จิคาเนะใช้มือบังตาที่ครึ่งหลับครึ่งตื่นจากแสงแดดอ่อนๆยามเช้า

ผ้าม่านบางที่หน้าต่างถูกดึงปิดไว้เป็นอย่างดี แสงแดดที่ทะลุผ่านเข้ามาจึงไม่จ้านัก แต่เพราะเพิ่งตื่นขึ้นมาจึงรู้สึกตาพร่าเล็กน้อย ลมเบาๆพัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างที่แง้มไว้ทำให้ม่านปัดปลิว เปิดโอกาสให้แสงแดดสว่างขาวลอดเข้ามาให้ห้องได้บ้าง

ไม่จำเป็นต้องมองหาก็รู้แล้วว่าคนที่นอนอยู่ข้างๆเมื่อคืนหายไป เพราะรู้สึกหนาวๆที่แขนซ้าย และขาที่เคยถูกกดทับก็ขยับได้อย่างอิสระ

วันนี้ไม่รู้เป็นอย่างไร ตามปรกติแล้วจิคาเนะจะเป็นคนตื่นก่อนเสมอ อาจจะเป็นเพราะเหนื่อยสะสมมานาน แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นโดยปรกติก็จะไม่เคยตื่นสายเลย

พอมองดูนาฬิกาที่ตั้งปลุกไว้ ก็พบว่าถูกปิดไปเสียแล้ว ส่วนเป็นฝีมือใครนั้นก็รู้ได้ทันทีโดยแทบไม่ต้องคิด

พอลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าฮิเมโกะไม่ได้นอนอยู่ข้างๆ ก็ติดจะไม่พอใจอยู่นิดๆ แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกมีความสุขอย่างประหลาด ที่ตื่นขึ้นมาแล้วได้กลิ่นหอมหวานอวลอยู่จางๆ

ร่างกายกระตุ้นตื่นด้วยกลิ่นหอมน่าอร่อยนี้ จิคาเนะบิดยืดตัวง่ายๆหนึ่งครั้งก็ลุกจากเตียงได้ จากนั้นก็เปิดประตูห้องนอนออกไปยังห้องโถง และมุ่งต่อไปที่ครัว

ตัวการที่ทำให้เธอตื่นสายอย่างสดชื่นแบบนี้ ต้องอยู่ที่นั่นไม่ผิดแน่

"ฮิเมโกะ"

พอได้ยินชื่อตัว ฮิเมโกะก็เอี้ยวตัวหันไปดู พอเห็นว่าเป็นจิคาเนะก็ทำหน้าแบบเสียใจนิดๆ แต่แล้วก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มสดใสทักทายกลับมา

"อรุณสวัสดิ์จ้ะ จิคาเนะจัง"

ฮิเมโกะเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดที่ใส่ทำงานเรียบร้อยแล้ว โดยมีผ้ากันเปื้อนสวมทับอีกที เพราะเพิ่งเคยเห็นฮิเมโกะในชุดแบบนี้ ก็เลยรู้สึกแปลกใหม่ไปอีกแบบ ชุดทำงานนี้เป็นเสื้อเชิ้ตขาวตัดกับกระโปรงสีน้ำเงินเข้ม เข้ากันกับริบบิ้นสีฟ้าอ่อนที่ผูกไว้ที่ผมด้านหลัง มองดูเรียบร้อยสะอาดตา

"อื้ม อรุณสวัสดิ์ ฮิเมโกะ"

"ตื่นซะแล้วเหรอ? ขอโทษนะที่ทำเสียงดัง"

"ไม่ใช่แบบนั้นหรอก"

ก็จริงนี่นา ที่ทำให้ตื่นน่ะไม่ใช่เสียงซะหน่อย

"จะนอนต่ออีกหน่อยก็ได้น๊า..."

จิคาเนะยิ้มที่มุมปากให้ฮิเมโกะ ขณะเดินเข้าไปใกล้ๆ

พอแอบมองเคาน์เตอร์ทำครัวที่อยู่ข้างๆฮิเมโกะ ก็เห็นกับข้าวอย่างง่ายๆใส่จานเรียงอยู่ และแน่นอน ในจำนวนนั้นมีไข่หวานของโปรดของฮิเมโกะรวมอยู่ด้วย

ดูเหมือนกับข้าวจะยังไม่เสร็จดี บนโต๊ะยังมีพวกวัตถุดิบและจานเปล่าวางไว้ เครื่องครัวก็ถูกนำมาวางไว้ใกล้มือ ถัดไปไอร้อนระอุสีขาวกำลังลอยขึ้นจากหม้อหุงข้าว

บนมือของฮิเมโกะมีร่องรอยจากการถูกลวกอยู่หลายจุด ถึงจะเป๋อซุ่มซ่ามไปบ้าง แต่รอยแผลพวกนี้ก็บ่งบอกถึงความพยายามของเจ้าตัว ทำให้จิคาเนะเห็นแล้วถึงกับยิ้มน้อยๆให้อย่างเอ็นดู

"อ๋า~ อย่าหัวเราะสิ จิคาเนะจัง"

ใบหน้าของฮิเมโกะขึ้นสีชมพูเล็กน้อย ขณะมองค้อนกลับไปที่จิคาเนะ

"วันนี้ตื่นเช้าจังนะฮิเมโกะ ตอนเช้าต้องเป็นเวรของฉันนี่นา ...ว่าแต่กำลังทำอะไรอยู่ล่ะ? ข้าวกล่องเหรอ?"

เพราะเห็นมีกับข้าวมากเกินสำหรับมื้อเช้า แต่ดูๆไปแล้วก็คงไม่น่าเป็นส่วนที่ทำเผื่อถึงมื้อเย็นเหมือนกัน

"อ...อื้อ ก็วันเสาร์มัวยุ่งกับย้ายข้าวของเอยอะไรเอย ไม่ค่อยได้ทำอาหารอะไรเท่าไหร่... แล้วก็... ตั้งแต่วันนี้ไปจิคาเนะจังก็มีงานยุ่งไม่ใช่เหรอ"

"ทำเผื่อส่วนของฉันด้วยสินะ?"

มองดูแล้วเดาได้ไม่ยาก บนโต๊ะนั้นมีกล่องข้าวแบบทั่วๆไปเหมือนกันสองกล่องที่ไม่รู้ว่าแอบไปซื้อมาเมื่อไหร่วางอยู่

ไม่รู้ทำไมฮิเมโกะถึงพยักหน้าน้อยๆให้แบบอายๆ สีหน้าไม่สู้ดีเท่าไหร่ จิคาเนะจึงเอียงคออย่างสงสัย

"แต่ว่า... ฉันยังทำไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่ พอคิดดูแล้วจิ คาเนะจังต้องเอาไปทานข้างนอกนี่นาถ้าคนอื่นเห็นจะมองแปลกๆรึเปล่านะ..."

"ฉันดีใจนะ ฮิเมโกะ"

จิคาเนะพูดแทรกเข้ามา จังหวะเดียวกับที่ฮิเมโกะเงยหน้าขึ้นมาสบตา

"เอ๋? จิคาเนะจัง จะเอาไปด้วยเหรอ?"

"แน่นอนสิ ก็ทำให้ฉันไม่ใช่เหรอ?"

ฮิเมโกะคนที่ตื่นเช้ายากแสนยาก อุตส่าห์ตั้งใจลุกขึ้นมาทำทั้งอาหารและข้าวกล่องให้แต่เช้า

ยิ่งกว่านั้น ยังไม่ยอมปลุกให้จิคาเนะตื่น ไม่รู้ว่าเพราะนึกห่วงจิคาเนะว่าเหนื่อยมาหลายวัน หรือเพราะตั้งใจจะทำเซอร์ไพรส์ รึไม่... ก็ทั้งสองอย่าง

พอคิดแบบนั้นแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างดีใจ

"อ...อื้อ ดีจังน๊า ...แต่ว่าวันนี้ตื่นเต้นไปหน่อย ทำออกมาได้ไม่ดีกว่าปรกติหรอกนะ แล้วฉันก็ไม่ได้ทำเก่งมาแต่แรกอยู่แล้ว อือ...คิดๆดูจิคาเนะจังเอาข้าวกล่องเด็กๆแบบนี้ไปจะดีเหรอคนอื่นเค้าจะเข้าใจผิดว่าจิคาเนะจังทำข้าวกล่องไม่ได้เรื่องรึอะไรแบบนั้นหรือเปล่านะ...."

ระหว่างที่พูดไปประหม่าไป ก็ไปโดนเอาไอน้ำร้อนๆที่พลุ่งขึ้นมา ฮิเมโกะรีบอมนิ้วให้หายร้อน ทำเอาจิคาเนะเผลอหัวเราะออกมา

"เหรอ...ดูน่าอร่อยออกนี่นา แต่ยังไงมื้อกลางวันก็อยากไปทานที่สงบๆเหมือนกัน ไปทานด้วยกันที่สวนใกล้ๆบริษัทของฮิเมโกะไหมล่ะ"

"เอ๋? ได้เหรอ? จะดีเหรอจิคาเนะจัง?"

"เวลาอย่างมื้อกลางวันก็ให้ฉันได้พักบ้างไม่ดีหรือไง?"

พอได้ยินแบบนั้นฮิเมโกะก็โดดกอดแขนจิคาเนะอย่างดีใจ

"ฮิเมโกะ..."

"เอาล่ะ งั้นห่อล่ะนะ"

ฮิเมโกะคลายกอดจากแขนจิคาเนะ แล้วไปทำเรื่องที่ค้างไว้ต่ออย่างร่าเริง

"มีอะไรให้ช่วยบ้างไหม?"

"อื้อ อีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้วจ้ะ จิคาเนะจังเชิญตามสบายเถอะ"

"เหรอ..."

จิคาเนะมองดูจากด้านหลังของฮิเมโกะอย่างหงอยๆ ฮิเมโกะกำลังตัดแบ่งไข่หวานเป็นชิ้นๆ แล้วใช้ตะเกียบคีบไข่หวานชิ้นเล็กๆเข้าปากเพื่อชิม ...แก้มเปลี่ยนเป็นสีชมพูขณะมองภาพที่แสนน่ารักตรงหน้า

"อ๊ะ จริงสิ~ จิคาเนะจังช่วยชิมให้หน่อยนะ"

"จ้ะ"

...หวานไปหน่อยรึเปล่านะ... ฮิเมโกะเอียงคอคิดระหว่างที่เดินเข้าไปหาจิคาเนะ

ฮุ~ จิคาเนะหัวเราะออกมาทีหนึ่งหลังตัดสินใจได้ว่าเช้านี้จะทำอะไรแผลงๆสักนิด
ก็ตั้งแต่เช้ามาแล้วที่ถูกทำให้ดีใจและประหลาดใจ จนรู้สึกอยากทำอะไรตอบแทนให้สักหน่อย

"ฮิเมโกะ..."

พลางเอามือวางลงบนไหล่ สะกิดเรียก

"อะไรเหรอ? จิคาเนะจั...."

แล้วบรรจงประทับจูบลงบนริมฝีปากระบายยิ้มของฮิเมโกะที่หันมาหาพอดี

(CREDIT:Both fanfic and fanart belong to FERVENT IDIOT SAMA, million thanks >.<!)

ผ่านไปสักพักจึงถอนริมฝีปากออก ฮิเมโกะหน้าแดงขณะจ้องจิคาเนะกลับอย่างดุๆ ไม้สำหรับจิ้มอาหารที่ถือไว้ในมือหล่นกลิ้งลงบนโต๊ะ

"อีกแล้ว...จิคาเนะจัง! ยังเช้าอยู่แท้ๆ ทำแบบนี้ไม่ได้นะ"

พูดจบก็เอามือวางลงบนอกเพื่อบังคับตัวเองให้ใจสงบลง กิริยานั้นยิ่งทำให้น่าเอ็นดูเข้าไปอีก

"อ้าว? ก็ฮิเมโกะเป็นคนบอกให้ทำนี่?"

"เอะ...เอ๋!?"

จิคาเนะใช้มือแตะบนริมฝีปากฮิเมโกะพลางหัวเราะอย่างร่าเริง ขณะที่ฮิเมโกะกำลังคิดว่าตัวเองบอกให้ทำแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่

"ชิมให้แล้วนะ หวานแล้วก็อร่อยมากๆเลยล่ะฮิเมโกะ"

"~~อุ...! จิ...จิคาเนะจัง!"

อย่างที่เห็น

ดูเหมือนว่าจะเป็นการเริ่มต้นที่น่าพอใจไม่น้อย สำหรับสัปดาห์แรกที่จิคาเนะและฮิเมโกะได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน

-----จบจ้า-----

edit @ 2005/10/13 15:11:15